Początki powstawania „największego sadu Europy”, jak nazywany jest Grójec i okolice, wywodzą się od panowania Królowej Bony, która wyróżniała się zamiłowaniem do ogrodnictwa. W 1545 roku Królowa Bona otrzymała duże połacie ziemi, o które zadbała poprzez ustanowienie licznych dla posiadaczy ogrodów.  W akcie królewskim z 1578 roku wydanym przez syna Królowej Bony sadownictwo znalazło umocowanie prawe. Ta data stanowiła początek rozwoju sadów owocowych, w szczególności sadów jabłoniowych. Głównymi propagatorami sadownictwa i dużą rolę w historii Jabłek Grójeckich odegrali duchowni (Roch Wójcicki z Belska, Niedźwiedzki z Łęczeszyc, Stefan Roguski z Goszczyna i Edward Kamiński z Konar). Początek XX wieku to czas zakładania sadów handlowych, których symbolem stał się Jan Cieślak z Podgórzyc, który zasłynął z wprowadzenia kultury w uprawie i przechowalnictwie jabłek (w 1918 roku wybudował pierwszą przechowalnię owoców w Polsce). Witold Urbanowicz, jeden z pierwszych doradców ogrodniczych odznaczył się z opracowania 10 przykazań ogrodniczych. Rozwój greckiego sadownictwa rozpoczął się z końcem II Wojny Światowej, którego prekursorem stał się prof. Szczepan Pieniążek.  To z efektu jego starań powstał Instytut Sadownictwa i Kwieciarstwa, który był bazą wiedzy i doświadczenia w uprawie jabłoni dla lokalnych sadowników. Wychowanek profesora – Eligiusz Gajewski założył w Nowej Wsi – Zakład Doświadczalny Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa, który stał się wzorowym gospodarstwem i skarbnicą wiedzy dla sadowników. Już w 1958 roku uprawa „jabłek grójeckich” była tak duża, że decyzją zastępcy przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Grójcu – Wacława Przytockiego zorganizowano wydarzenie mające na celu promocję jabłek i regionu – Dni Kwitnących Jabłoni, które organizowane są co roku do dnia dzisiejszego.